บทที่ 118

มอร์กานา

แสงจันทร์ทอเงาสีเงินพาดผ่านห้องของข้า ขณะที่ข้ายืนอยู่หน้ากระจกบานหรู จัดชายเสื้อคลุมสีเข้มมีฮู้ดของข้าให้เข้าที่ ช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบของเลดี้มอร์กานา แม่ม่ายผู้โศกเศร้าของแม่ทัพผู้เสื่อมเกียรติ พวกคนหมาป่านี่ช่างไร้เดียงสาเสียนี่กระไร ที่ยอมรับภาพลักษณ์อันปรุงแต่งอย่างดีของข้าโดยไม่สง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ